Sylwia Jaworska – cztery wiersze
- 1 dzień temu
- 2 minut(y) czytania
Dotknięcie nocy
Robiliśmy takie rzeczy wstydliwe, o których inni nie myślą.
Moja bardzo wielka wina.
Wszystkie te rzeczy zrobiliśmy, więc już nie ma nic do roboty.
Odchodzimy tak, jak inni nigdy by nie odeszli.
Raz tak można odejść.
Ale jak się odchodziło tyle razy, to potem już się nie wraca.
Nie odwracaj się.
Już się nie chce nikogo na takie kolejne odejście, na takie rzeczy grzeszne.
I nie robi się ich nigdy potem, już się filmy ogląda i czyta o tym.
Zbawienna stacja w Łaziskach
Nasz wewnętrzny narrator podróży mówi –
kieruj się na zachód.
Nie znamy naszego położenia.
Jedziemy pod prąd.
Ty ciągle pod kreską.
Ja, pod krzyżem, ratuję twój wizerunek,
ocierając ci twarz jakąś szmatą.
Byle nie okazać się nią.
Doskonale gram w tym filmie.
Nikt nie pozna, że nie piję.
Ani żadnych używek.
Ani imienia twego nadaremno.
W nocy zastanawiam się,
czy na pewno na tym kawałku płótna
zostało twoje odbicie.
Olsztyn
Friedrich zmierza do zamku.
Dostaje pokój, przydział na odzież i odpowiednie wykształcenie.
Na zamku młodzi chłopcy uczą się zabijać.
Nocą idą w las z ostrą amunicją.
Strzelają w plecy niebezpiecznym dzieciom.
I tego nie da się zatamować.
Zimą, pod ciężką krą, Albrecht decyduje, że nie popłynie –
tonie.
I tego się nie da zatrzymać.
Na zamkowym placu pokazywany jest wstyd ucznia,
który moczy się w nocy.
Nazajutrz odbezpiecza granat,
a fragmenty jego ciała oblepiają twarze innych chłopców,
którzy za karę pójdą na front.
I tego się nie da odwrócić.
Nić – widmo
Zaakceptować swoje dziedzictwo.
Wejść z powrotem z tupotem w swoje dzieciństwo.
W nocy nawet zmarli czegoś ode mnie wymagają.
bo nie zdążyłam na czas pozbierać osobistych rzeczy
z domu moich dziadków.
Nieustannie o tobie myślę, a ty udajesz, że żyjesz.
