Sylvia Plath – wiersz

Krawędź 

Ta kobieta to już ideał.

Jej martwe

Ciało zdobi uśmiech spełnienia

przepowiedni, greckiego fatum.

W fałdach i zwojach jej tuniki

Jej bose

Stopy jakby mówiły:

To już koniec, przebyłyśmy długa drogę.

Każde martwe dziecko skulone, biały wąż,

Każde przy małym

Dzbanku mleka, już próżnym.

Ona złożyła

Je na powrót w swym ciele jak płatki

Stulonej róży, gdy ogród

Zamiera i broczy słodkawy odór

Z głębokich krtani nocnych kwiatów.

Księżyc nie ma powodu do smutku,

Gapiąc się spod kościanego kaptura.

Przyzwyczaił się już do tych rzeczy.

Jego ciemna strona wciąga i łamie.

przełożył Jerzy Bartonezz

Sylvia Plath (1932–1963) – amerykańska poetka i prozaiczka. Autorka tomu Ariel oraz powieści Szklany klosz, w swojej twórczości poruszała tematy tożsamości, depresji i śmierci. Została pośmiertnie uhonorowana Nagrodą Pulitzera w 1982 roku.