Rudyard Kipling – cztery wiersze
- 29 gru 2025
- 2 minut(y) czytania
Martwy Mąż Stanu
Nie umiałem kopać, bałem się być zbójem –
Byłem kimś, kto kłamie: wiele obiecuje.
Teraz wszystkie moje kłamstwa obalono,
Ujrzę tych, których na mój rozkaz zgładzono.
Więc jaką usłyszy nad grobem opowieść
Do cna oszukany, gniewny młody człowiek?
Sąsiedzi
Człowiek, który otwiera serce na sąsiada,
Miłym i złym wrażeniom od razu nie wierzy,
Nie straci zdrowia, choćby ciężary układał,
Nie straci szczęścia, kiedy los w niego uderzy.
Sam Blask Poranka w taki entuzjazm go wprawi,
Że, gdy wieczór zapadnie, nic go nie przygnębi.
Gdy skończy życie, niech mu Bóg pobłogosławi!
Wielu zatęskni, Żona wzruszy się do głębi!
Jego zamknięta dusza to dla bliskich ciężar.
Idzie przez nędzne życie przez to, co wybiera.
Nie syci go jedzenie, wino nie odpręża.
Wieczny konflikt mu będzie wnętrzności rozdzierał.
Będzie ślepy przez Bożą Chwałę oświetlany.
Głuchy na śmiech natury dokoła na Ziemi.
Przez przyjaciół i przez psa nie będzie kochany.
Żonie ulży, gdy jej mąż zejdzie do podziemi.
Prorocy w swojej ojczyźnie
Proroków się w świecie szanuje i chwali,
Inaczej się dzieje w rodzinnej osadzie,
Mieszkańcy widzieli ich, jak dorastali,
W naturalny sposób mają ich w pogardzie.
Prorokom krzyk skargi cudownie wychodzi,
Młodym i niesfornym, zadufanym w sobie.
To z ich dzieł się dowiesz, jak prorok zawodzi.
O, to mu cudownie wychodzi na dobre!
Niniwa nie może nic dać Jonaszowi,
Choćby był w niejednej wielorybiej paszczy.
Tam się wynagradza krzywdę prorokowi,
Gdzie dla ludzi jego przeszłość nic nie znaczy.
On mógł być kimkolwiek, ale jest prorokiem,
A więc go kochają i mordują wzrokiem.
Głupi Chłopak
Gdy jechał w dół urwiska, gnał,
Ten chłopak był drogowym piratem,
I sędzia go na oku miał,
To zwykle się kończyło mandatem.
Jeździł sam – i nikt nie miał
Pojęcia, czy ma do jazdy potencjał.
Teraz w rowie leży – Ach! –
Gdy pędził, zepsuł mu się dyferencjał.
przetłumaczył Jacek Świerk
