Natalia Prill – trzy wiersze

Bywa, że...

bywa, że

przepycham się rękami i nogami,

barkami, biodrami, bokiem, na skos i ciężarem,

nabrzmiewam owocami, myślą, żyłą, głosem, brzuchem,

rozsadzam korytarze, gościńce, zaułki, autostrady, ślepe uliczki,

wzbieram wodą w ciemnej zatoce, w jasnej lagunie, w ściekach komunalnych,

roztrącam łokciami domy, pola, miasta, państwa, kontynenty, księżyce, nieskończoności,

bywa, że sama w sobie się nie mieszczę i tutaj też się pewnie nie zmieszczę, bo nie mogę się

nawet zmieścić w jednym wersie,

ani w jednej strofie,

ani nawet

w dwóch.

Kamień

zasnąłeś muszlą,

aż posklejały ci się rzęsy i wodorosty.

wyławiasz kamień,

obracasz go w dłoniach,

pokazujesz mewy, rozgwiazdy,

plastikowe meduzy,

oczy nadbrzeżnych domów,

oczy topielca, oczy labubu.

siłujecie się z kamieniem

na spojrzenie,

w wodzie, pod wodą.

kim jesteś, bryło?

wszystko jedno.

uwolnij mnie już –

na

dno.

Mucha

Strząsnęłam szmaragd muchy

(Lucilia sericata)

która usiadła mi

na palcu serdecznym

jak pierścionek.

Otworzyłam okno

na oścież, zawiesiłam

cmentarzysko much,

uzbroiłam się

w przedwczorajszą

gazetę

ale ona wciąż

bzyczy

i bzyczy.

View

zadzierasz głowę,

przeglądasz się

niebu

dronom

spadochronom

zawijasom zorzy

i spadasz

w studnię

w kałużę

w miejski rów

w otchłań na chodniku

s

p

a

d

a

j

ą

c

przeglądasz

się

w sobie

downs

ups

&

Natalia Prill (ur. 1988) – absolwentka filologii polskiej i angielskiej oraz studiów podyplomowych z filozofii i etyki. Autorka prozy i poezji opublikowanej m.in. w „Helikopterze”, „Afroncie”, wydawnictwie j, „Akancie”, „Niecodzienniku Towarzyskim” oraz w „E-dwutygodniku Pisarze.pl”. Jej teksty ukazują się także w „E-elewatorze”. Lubi koty, kawę z cynamonem i dziwne opowieści z otwartym zakończeniem. Mieszka w Toruniu.