María Auxiliadora Álvarez – wiersze
- 1 dzień temu
- 1 minut(y) czytania
8
róża
cierpi
na zawroty głowy
od bezruchu:
powolna
praca
umierania
18
nad nieruchomymi obrazami
pamięci
ciąży cień
wahadła
w kształcie
szubienicy
19
myśl przekracza
swą granicę abstrakcji
by dotknąć
namacalnej
kości
i zawisnąć
na chwilę
na jej (fałszywym)
słońcu
niezgoda
(mojej siostrze)
(ogłuszający
ryk
morza
wchodzi
między
nas dwie)
mówię jej:
myślę
że
utonęłyśmy
ona odpowiada:
nie
Nie
utonęłyśmy
mówię jej:
leżymy
obok siebie
na dnie
morza
ona odpowiada:
nie
Stoimy
na brzegu
mówię jej:
naprawdę
myślę
że już
utonęłyśmy
ona odpowiada:
nie
Oddychamy
bardzo
dobrze
mówię jej:
do
mnie
powietrze
nie
dociera
ona odpowiada:
Ja mam powietrze
dla nas obu
pełnia
podczas gdy pustka wypełniała się
echo nicości
było ogłuszające
być może przeszkody sensu
rodziły się z po-
z po-
z pogłosów
głosu
sytego samym sobą
i pozbawionego zdolności
słuchania:
pełni
która być może
zamieszkana
była
przez ciszę
z hiszpańskiego przełożył Adrian Krysiak
