Marek Kucak – trzy wiersze

Pastwiska

Nocą dajemy sobie dostęp do swoich baz

Dezaktywyjemy wszystkie tarcze 

Nie musimy obawiać się ataku 

Zdemilitaryzowani biegniemy przez pola minowe

Zamienione w łąki

Mijamy wyrzutnie rakietowe

Teraz to klomby

Budynki wojskowe przeszły rebranding 

Ciepłe domy których nie otaczają druty kolczaste 

Nie tworzy się w nich strategii bombardowań 

Nie ma tam sztabu generalnego z dyktatorem 

Zamiast rozkazów z głośników leci "Piece of my hart"

Jesteśmy sobie sojusznikami 

A więc chodź 

Niech ta noc zamieni się z nami

Tak by łóżka były gwiazdami

Patrzymy z boku na księżyc 

Pytasz mnie:

Zrobiłam ci miejsce w snach

Położysz się tam ze mną?

Cudownie jest leżeć 

Together

A te kostropate, szpetne i krzywe

też się mogły wydawać ciekawe i pociągające.

T. Konwicki

W nocy obudziłem się z twoją twarzą na mojej twarzy

Z twoją ręką pod moją ręką

Z twoim tułowiem które usadowiło mi się zgrabnie

Pomiędzy żołądek pęcherz i wątrobę

Poznałem cię po smaku krwi

Zapachu śliny

Teraz byłaś tak blisko jak zawsze

Chcieliśmy

To może być dowcip Boga

Ale zanim się skończy

Wstaliśmy do łazienki

Pośmialiśmy się przed lustrem

Z naszych dwukolorowych oczu

Jakby bursztyn spotkał się z niebem

Z naszych dziesięciu palców u jednej dłoni

I dziesięciu u drugiej

Wziąłem głęboki wdech

Przynajmniej teraz lepiej się oddycha

Pomyślałem bo ty nie palisz i masz młode płuca

Nasze umysły się synchronizowały

Poznawałaś techniki rąbania drewna

Koszenia trawnika

Walki z cieniem

Rodzaje gwintów w żarówkach

Różnicę pomiędzy silnikiem dwusuwowym

a czterosuwowym

Przesyłanie danych z folderów miłość

Na wspólnym serwer pewnie zajmie resztę nocy

Twoje serce biło w tym samym momencie

Twoje oczy widziały to samo co moje

Uczyliśmy się chodzić prosto na czterech nogach

Dla kogoś niewstajemniczonego

Bylibyśmy potworem z Lovecrafta

Dla siebie byliśmy Doskonali

Zaczęliśmy nieśmiało tańczyć do "Marlene on the Wall”

Gwiazdy za oknem zapalały się i gasły

Fałszowaliśmy na dwa głosy

I byliśmy tej nocy

Sobie najbliżsi

Ciemna strona Ziemi 

Jaka jest noc każdy widzi 

I mrok zgęstniały każdy pozna 

Światło ma pewność czerń ma czułość 

Początek ogon końca nosi 

Na schyłku stronie ton dotyku 

Gra jak na skrzydłach konik polny 

Finisz jest wszakże początkiem świtu 

Człowiek z ciemności się wywodzi

I w ciemność wejdzie jak w noc ciepłą 

Kiedy całuje się dziewczęta 

Jak dobrze nieraz przy księżycu 

Wspomnieć mi ciebie choć odeszłaś 

Marek Kucak (ur. 1992) – studiował filologię polską na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Laureat kilkudziesięciu ogólnopolskich konkursów poetyckich. Publikował w m.in. w „Helikopterze”, antologii Wiersze i opowiadania doraźne (2019, 2020). Finalista projektu Biura Literackiego na książkę poetycką (2019, 2020). Mieszka w Pawłowicach.