Magdalena Walusiak – wiersz

Kiedy się uobecniamy

ciemna noc, ciebie nie ma,

wypełzają z kątów potwory z dzieciństwa

za trzy lata skończę sześćdziesiątkę

a skamieniałam w lęku jak mała dziewczynka

boję się, że zawiodę i że się cholera nie sprawdzę

boję się, że nie zdążę, nie nadążę za tobą, jak zawsze

choć wiem, że to nieprawda, że zawsze nie nadążam

i wcale nie jest tak, że na każdym kroku zawiodłam

boję się jeszcze, że za stara jestem i że mi się nie należy

nie wierzę, że zasłużyłam, by coś pięknego przeżyć

boję się, że gdy w końcu kim jestem odkryjesz

odwrócisz się na pięcie i po prostu znikniesz

to najstraszniejszy potwór, wyłazi zza kotary

i szepcze mi do ucha, że wkrótce mnie zostawisz

za oknem ciemno, przez takie okna wpełzały do domu

wielkie łby na długich szyjach, miały włosy kręcone

a szyje wiły się jak węże, pamiętam je ciągle

więc nie rozumiem kompletnie, jak mogłam zapomnieć

że to przy tobie jestem sobą, przy tobie nie udaję

i kiedy jestem z tobą, ufam, że tak samo

nie grasz, że jesteś naprawdę

i po to staję przed tobą, nie udając niczego

żebyś mogła mnie poznać aż do dna samego

od czubka głowy po pięty, od koniuszków palców

aż do najgłębszych pamięci zakamarków

gdzie kryją się potwory, gdzie sploty wężowe

więżą mnie kłamstwami wypełniając głowę

a kiedy tam zajrzysz, gdy wszystko zobaczysz

może kłamstwa znikną, a potwory przestaną straszyć

może naprawdę znikną, gdy skierujesz na nie swoje oko

bo umie je zobaczyć wyłącznie samotność

dla tego, co nadchodzi, nie ma niemożliwych rzeczy

więc będę powtarzać jak mantrę

obecność leczy

obecność leczy

obecność leczy

Magdalena Walusiak – pisarka, performerka i animatorka kultury. Autorka scenariuszy trzech musicali, występuje w spektaklach performatywnych, do których pisze własne teksty. Publikuje na papierze i magazynach internetowych. Uwielbia nieoczywiste kolaboracje: melorecytowała swój tekst napisany w gwarze warszawskiej w filmie granym w gwarze śląskiej, performowała poezję w planetariach Wiednia i Brukseli.