Joanna Fligiel – Suczunia (2)

VII

wyobrażam sobie ciebie

z innymi

tymi 

z którymi mogłeś popłynąć

i tymi

które sobie wyobrażam

wszystkie twoje kochanki

mam w łóżku

znowu 

sama

wymyślam

scenariusze

erotycznych filmów

w których 

was

nienawidzę

podglądam

dochodzę

VIII

stoję naga

przed 

lustrem

strzelam 

zdjęcia

podniecona

oszołomiona

oślepiona

taka naga 

nigdy nie byłam

przed sobą

mam 

idealne

światło

do zdjęć

którymi 

bombarduję

pomyłkowo

innego

Adama

IX

nie chcesz 

już 

tylko zdjęć

chcesz 

jęków

rucham  

więc

siebie

nie tylko 

dla siebie

nagrywam 

wysyłam

czekam

zaznaczam

„cofnij wysyłanie do wszystkich”

X

a potem 

już 

nie możemy 

więcej 

ani bardziej 

ani głębiej

ani w coś 

więcej

ani ze sobą

XI

cały czas to kółeczko

w kółeczko

gramy 

w zielone 

na fejsie

jesteś 

ale nie piszesz

w końcu 

piszesz

ale nie jesteś

XII

wstaję

koniec

z czekaniem

z leżeniem

z alko

koniec

z pisaniem

do ciebie

koniec

z love bombingiem

z sextingiem

z benchingiem

z każdym ingiem 

koniec

koniec 

z 

DILDEM

tylko 

dom

tylko

ogród

sadzonki 

cebulki

jebane

narcyzy

dom

kawa

POCZTA

„dzień dobry 

kochanie

właśnie 

robię

sobie 

dobrze

myśląc 

o twojej 

ślicznej

pupci”

koniec

i 

koniec

z

końcem

Cykl wierszy tomu Suczunia opowiada o spóźnionych kochankach (ona pięćdziesiąt plus, on jedenaście lat starszy) i pokazuje nowy rodzaj zdalnej miłości – relacji, które toczą się przez czat, sexting i cyfrowe intymności, gdzie pragnienie i tęsknota są stale obecne, mimo fizycznej nieobecności. Ukazuje doświadczenie, z którym wielu może się utożsamić. 

To kobiece doświadczenie świadomości własnego ciała, cielesności, pragnień, wstydu i władzy w relacjach intymnych. Zmysłowość nie jest idealizowana, erotyka miesza radość i samotność, potrzebę i ograniczenia. Kobieta stara się odnaleźć siebie w relacjach, które nie zawsze ją dopełniają, a czasem ujawniają jej własną siłę i kruchość. To poezja o tym, co w nas bardzo intensywne – o miłości, pożądaniu i czułości, które nie zawsze są łatwe. 

Forma tomu jest oszczędna, narracyjna – to krótkie wersy, celowe pauzy, rytm mowy potocznej. Język szczery, momentami ironiczny, a jednocześnie emocjonalnie intensywny. Erotyka w wierszach pozwala mówić o samotności, tęsknocie, władzy, wstydzie i niemożności spełnienia. 

Suczunia może zainteresować czytelników współczesnej poezji otwartej na tematy cielesności, relacji i języka intymności, a także krytykę literacką poszukującą tekstów wyraźnych, nieasekuracyjnych i formalnie świadomych. 

Joanna Fligiel (ur. 1968) – od piętnastu lat dzieli życie między Polską a Niemcami. Jest autorką trzech książek poetyckich: Autoportret (2008), Geny (2011) i Rubato (2018). Pomysłodawczyni, założycielka i redaktorka naczelna Babińca Literackiego oraz współtwórczyni (z Ewą Świąc) Śląskiej Strefy Gender. Członkini Unii Literackiej.