Enriqueta Ochoa – trzy wiersze

Grzbiet życia

Po odosobnieniu niespodziewanie przyszło światło.

Oślepiona,

dotarłam do jądra gwałtownego gniazda os.

Obca wyuczonej uległości, 

niewczesnej, 

z naiwnością kogoś niepomnego na 

żądło podstępu, 

przesunęłam ręką, bez złej woli, po grzbiecie życia.

Mój Boże, co za brutalne oparzenie.

Wieczność

Wieczność kołysze, faluje, 

rozchyla szeroko swą tunikę wiatru;

w przestrzeni jej łona lśni

konstelacja nagromadzonego światła.

Ojciec ją wstrzymuje. Na chwilę

zanurza swą wzburzoną dłoń w jej głębię

i otwiera ją nad skórą świata.

Lawina nasion spada, migocząc.

Ziemia się zapładnia. W każdej sekundzie się zapładnia.

Człowiek wchodzi do więzienia swego ciała

ze zgiętym karkiem

i znów ciągnie siebie, zaprzężony w jarzmo życia,

aż Ojciec tchnie

i powrócimy na łono Matki.

Pod drobnym złotem zbóż

Jeśli odejdę tej jesieni

pochowaj mnie pod drobnym złotem zbóż,

w szczerym polu,

bym dalej śpiewała na wietrze.

Nie owijaj mego ciała w całun.

Nie chowaj mnie w grobowcach z granitu.

Moja dusza była uderzeniem burzy,

krzykiem rozciętym do żywego,

wspaniałym ogierem

który zapłodnił słowo echami bogów,

i nie chcę błąkać się, drżąc,

wokół mego przyszłego domu,

podczas gdy śnieg piętrzy się 

łaskawym gestem

płatkami u mych stóp.

Chcę by usta wody

egzorcyzmowały mego ducha,

by ochrzcił mnie wiatr,

by ziemia owinęła mnie ciepłym prześcieradłem

jeśli odejdę tej jesieni.

z hiszpańskiego przełożył Adrian Krysiak

Enriqueta Ochoa (1928–2008) – poetka meksykańska.