Dorota Czerwińska – dwa wiersze

wena

na jedenastym piętrze licząc od parteru

w trzecim wierszu od prawej a w ósmym od lewej

nikt nie zapalił światła pomimo że ciemno

jest już od wpół do czwartej

aż do ósmej rano

nikt nie zapalił

będąc w wierszu trzecim

od prawej licząc i na jedenastym piętrze

widnieje w czarnym oknie poświata księżyca

może tam mieszka luna i właśnie przygląda

się odbiciu własnemu w nieludzkim zachwycie

ale od dwóch tygodni cholera dlaczego

może warto podjechać zapukać rozważyć

wejście do domu Luny w asyście policji

bo ona niczym bomba zegarowa tyka

nieprzejrzystość

pomyślałby kto że to zwykły motyl

między szybami rozłożywszy skrzydła

ocienił słońce

po obu stronach muru błądzi ranek

twarz zakutana szmatą wyciągnięte ręce

zaraz rozbije się o plecy nocy

wyzwoli mgłę

i otumani stumanione miasto

ciągiem bez dat

Dorota Czerwińska (ur. 1968) – nauczycielka oraz terapeutka pedagogiczna. Wiersze publikowała m.in. w "Afroncie", "Helikopterze", "e-eleWatorze", "Migotaniach", "Post Scriptum", "Akancie", "Przekroju", "Papierowym Żurawiu". Autorka objętego patronatem Polskiego

Stowarzyszenia Haiku zbioru haiku nieboziemia (2024) oraz zbiorów poezji Ba!Lans! (2024) i Naloty (2025).