Clara Janés Nadal – pięć wierszy

2 dni temu

1 minut(y) czytania

Krok po kroku

Wystrzegaj się tych,

którzy nigdy nie rozważali

samobójstwa.

Krok po kroku idą swoją drogą,

ślepi na otchłań, która zawsze osacza człowieka

Wstępują w matematyczne koło

materii.

Stają się niewrażliwi na rozpacz.

Liczą nawet, chłodno,

na serce.

Nieodwracalnie

Róże umierają

pomimo deszczu.

Moje cierpiące serce

niewiele pokarmu

może im już zaoferować.

Podaj mi rękę.

Twoja agonia

w mojej

zdoła stać się silniejsza

niż sierpień

i zabarwić swą krwią

to rozpaczliwe

ostatnie tchnienie,

uciszyć krzyk,

który rzucają nam

z przywiędłego koloru,

co nieomal oblekły w złoto

nieodwracalnie zagraża koronom róż.

Byłam z młodym mężczyzną

i wreszcie poznałam, czym był

gwałtowny poryw, drżąca zwinność,

miodowe zagłębienia w mięsistym miąższu

delikatnie rozchylonym

aż po rozwartą owocnię,

perfekcyjne połączenie,

precyzyjna gęstość rozlanych soków,

właściwe nachylenie,

dokładna pozycja,

i mądrość milczenia,

piękno żołędzi.

Pozwolę sobie umrzeć w twojej ciszy…

Pozwolę sobie umrzeć w twojej ciszy,

ty, który karmiłeś mnie

owocami wiśni

w swej alkowie cieni

krwawiących wonią

i niczego więcej nie pragnę.

Pozwolę sobie umrzeć w twojej ciszy.

Miotaną wiatrem

duszę mą poniosłeś

aż po brzeg swej duszy.

Lecz moja głowa,

zakotwiczona w tym ciele,

buntuje się przeciw odległości

i, opętana, oblega twe odosobnienie.

Szuka cię zapamiętale w twoich słowach

oczami poranionymi

pośród pożogi.

z hiszpańskiego przełożył Adrian Krysiak

Clara Janés Nadal (ur. 1940) — hiszpańska poetka, tłumaczka, eseistka, redaktorka. Przekładała między innymi Vladimíra Holana, Jaroslava Seiferta, Marguerite Duras, Nathalie Sarraute, Katherine Mansfield i Williama Goldinga. Członkini Hiszpańskiej Akademii Królewskiej. Laureatka rozlicznych nagród, w tym Premio Nacional de Traducción za całokształt twórczości.