top of page

Camila Mermet – cztery wiersze

  • Miroslaw Drabczyk
  • 28 wrz
  • 2 minut(y) czytania


Możliwość historii

Borgesowi

oto jest intymność:

myję ci włosy
wycieram plecy
całuję twoje oczy przed snem
czuwam nad snami, bo jestem ich częścią
słucham twojego oddechu

dotykam cię i jesteś taki ciepły 
to jest ciepło domu, co płynie
przez twój układ krwionośny

przytulam cię
pamiętam kształt twoich ramion
tęsknię za tobą tam, gdzie cię nie ma
mówię to

odpowiadasz, że mnie kochasz
mamy taki radosny dom
koty strącają rzeczy z mebli
nasze łóżko dalej jest niepościelone
w kredensie zawsze jest herbata

zna nas już kwiaciarz z sąsiedztwa
wzrusza nas piękno, jakie ma kolor 
i nawet jeśli to krótkie
dzielimy to poczucie patrzenia
czegoś pięknego śmierci i narodzenie 
na nowo 

jesteśmy teraz razem
przyjedziesz 

pisze to wszystko, żeby to istniało 
daję słowom ten dar
którego nikt nie ma:
zmieniania czasu

bo to kłamstwo 
nie jesteśmy razem
ale na początku tego wiersza
byliśmy

nie przyjdziesz
ale w tym wierszu
na ciebie czekam


Tego nie powiedziała Frida Kahlo

Kochaj tego, kto patrzy na ciebie jak na magię
głosi jakaś koszulka

w głębokim sprzeciwie
myślę ja

że ja to chciałabym, żeby patrzono na mnie
na taką, jaka jestem 
nie mniej, nie więcej

zwyczajna kobieta
która pracuje która czeka na autobus
w deszczu czyta książki
boi się pije kawę 
kocha tego kto patrzy jej w oczy
bo nie oczekuje żadnych sztuczek
poza wiarą w nie same

rozumiem, że to nie mieściłoby się
na koszulce 


Najsłodszy człowiek na świecie

płaczę przed snem, bo się nie rozumiemy

jak moi rodzice uderzam w rzeczy, żeby zaczęły działać 
nic z tego by się nie działo gdybyś ty byłx

między nami
świat jest mały jest chusteczką 
która zasłania nam oczy

nie bój się 
też się zakochałam we wspomnieniu
co robić z nostalgią? 



W dzień, w którym się urodziłam, padało bez przerwy

płaczę w każde z moich urodzin 
ciosy od życia uczą, jak się bać 

mam serce uparte i 
takie, które nie stwardniało z wiekiem
wręcz przeciwnie 
zrobiło miększe i plastyczne

pamiętam o tobie
ale ty nadal o mnie nie myślisz

przełożył Krzysztof Katkowski


ree




Camila Mermet (ur. 1998) – prowadzi warsztaty literackie, jest redaktorką, animatorką kultury i studentką historii sztuki na Uniwersytecie w Buenos Aires (UBA). Autorka tomików Relicario (2023) i La belleza es otra cosa (2024). Jest członkinią Un Libro Una Casa – oddolnego, niezależnego kolektywu działającego na rzecz powszechnego dostępu do literatury. W jego ramach współredagowała dwa roczniki współczesnej poezji argentyńskiej.


     Redakcja:  Krzysztof Śliwka,  Mirosław Drabczyk
                        Ilustracje:  Paweł Król 

  • Facebook
  • Instagram
bottom of page