top of page

Katarzyna Zając – pięć wierszy



Kardiogram

Chciałam wejść do katedry pełnej światła,
wzniesionej z dębów i buków, sięgającej wieżami nieba.
A wędruję przez sterylną ciszę szpitalnych korytarzy,
wciąż nie wiedząc, czy usłyszę, że pacjent żyje. 

Tak, jeszcze czuć puls. Po długiej nocy, 
kiedy wszystko zawisło na zielonej drobince mchu, 
pojawia się promień słońca. Krytyczne godziny minęły,
ale chory wciąż balansuje na granicy życia i śmierci. 
Widzę wokół martwe ciała drzew,

broczące krwią konary, ranne czeremchy i głogi.  
Nie śpiewa żaden ptak, przez drogę nie biegnie sarna.
W napięciu wpatruję się w poszarzałą twarz lasu,
czekając, aż rumieńce zabarwią policzki,
spojrzą na mnie nieprzytomne i zamglone oczy. 

Wznoszę modlitwę do samotnego drzewa, 
na którym wyryto szkarłatną literę. I goreje we mnie
jak krzew płonący. Drzewo oliwne. Baranek ofiarny.
Mówi: mam dwadzieścia cztery lata

ocalałem prowadzony na rzeź. W jego koronie
dwa kruki wiją swoje gniazdo. Ich mroczny krzyk 
przenika jak lodowaty podmuch wiatru. 


Czerwona gwiazda

W mroku łęgu narodziła się po raz drugi.
I pierwszy raz umarła. Przyciśnięta przez mężczyzn 
do ściółki. Wdychała zapach grzybni i mokrych liści.
 
Księżyc wschodził w pełni. Z każdą chwilą ubywało 
bladego i niewinnego ciała. Nie pomogły ostrzyżone włosy, 
zbyt luźne ubrania chłopaka. Kiedy jej księżycowe ciało 
uniosło się ponad lasem, przestała istnieć. Nim odeszli, 
splunęli na nią. W brzuchu wyrosły kolczaste chwasty. 

Odtąd stała się starą wariatką, choć miała nie więcej
niż dwadzieścia lat. Zbierała rośliny, rozumiała mowę lasu
i ptaków. Sprzedawała zioła, owoce i własne sery. 
Zamieszkała na uboczu, stroniła od ludzi. Jej najbliższą 
rodziną były drzewa i hodowane zwierzęta. 

Teraz przycupnęła w lesie. Szóstym zmysłem słyszy,
że znów maszerują żołnierze, świszczą śmiercionośne kule.  
Niebo ma smak piołunu, kiedy wschodzi na nim gwiazda
w kolorze krwi. Rozdrapuje palcami mokrą ściółkę,
krztusi się ziemią, ciężko łapie oddech. Chciałaby być 
podobna do rosochatej wierzby. Połączyć się w jedno 
z jej korzeniami i posiwiałymi włosami. Umrzeć drugi raz. 

Przestać jak zjawa krążyć między światem
żywych i umarłych. Wypluć z ust zdławiony krzyk,
nim rozpłynie się niczym trujący opar znad bagien.   


Gęsta czerwień

Skapuje kroplami z maków –
a razem z nią dym i pył,
stukot żołnierskich butów,
marszowa melodia.

(To nie dźwięki migawki,
łapane w pośpiechu kadry).

Światło drży, jakby stało się ranne.
Wycieram o trawę poplamione palce. 

I kołyszę, mocno kołyszę – 
nabrzmiałe czerwienią spódnice,
i ukryte w nich puste kołyski-kołysanki 
dla nienarodzonych dzieci 
makowych panienek.


Światłoczułość

        Było to lato, które stawało się już jesienią.
        Jak słońce, które zniżając się ku zachodowi kładzie 
        przed sobą coraz dłuższe cienie (…)
        William Faulkner „Światłość w sierpniu”

Światło rodzi się w sierpniu, kiedy ziemia
nabrzmiała od zbiorów pęka jak skóra złotego węża, 
którego przed wiekami wypędzono na moczary. 
Na dłoń dziecka wysypują się ziarna. Powietrze drży 
od upału – duszne od wibrujących skrzydeł,

lepkich plastrów miodu wyciąganych z uli.
Na polach tańczą słoneczniki, przy drogach złocą się
nawłocie. Wchłaniamy miękkie światło i kolory,  
na chwilę zapominając, że ziemia wydaje obfity plon
z bezsennych nocy, mrozu i szczękających zębów,

samotnych łez i krwi. Rozkoszujemy się dniami pełnymi 
słońca – sennie zawieszeni na hamaku z pajęczych nici. 
Pod dom podpełzają mgła i niewidoczni dla nas umarli. 
Nie wiemy, że zbliża się pierwszy szron. Na skroniach.

Otwieramy drzwi do ogrodu. Niepostrzeżenie wchodzimy 
do tunelu, z dreszczem dotykając martwych dłoni.
 

Po długiej zimie rozmarzła ziemia

Można wyciągnąć z kokonu skrzydła,
odurzyć się zapachem pąków,
podziemnych łodyg 
i korytarzy, w których krążą soki.

Skrzydła stają się coraz lżejsze.
Już nie pamiętają ostrych szpilek szronu,
szaroburych, jednakowych dni.

Znowu nadejdą coraz krótsze noce,
a ćmy będą tańczyć 
w gęstwinach ostrężyn i paproci.
I będą śpiewać:

Jestem piękną Sulamitką,
o wąskiej kibici
i dorodnych biodrach.
Jestem ulepiona z mleka i miodu, 
nasyć mną dziś głód,
zliż z ciała całą słodycz.

A jeśli spojrzysz ukradkiem 
na roztańczone, skrzydlate cienie,
zauważysz, że w oku
noszą zastygłą grudkę soli –

słony karmel,
bardzo słony karmel.




Katarzyna Zając (ur. 1977) – ukończyła ochronę środowiska na Uniwersytecie Opolskim. Debiutancki tom wierszy Pęknięcia (2011). Publikowała w prasie literackiej, m.in. "Latarni Morskiej", "Frazie", "Migotaniach, przejaśnieniach", „Okolicy poetów”. Laureatka wielu konkursów poetyckich, m.in. OKP im. K. Ratonia (2010), XVIII OKP im. Rafała Wojaczka (2009), OKP im. M. Stryjewskiego (2023). Pasjonatka przyrody i fotografii przyrodniczej. Mieszka w Ozimku. 

Comments


bottom of page