top of page

Tadeusz  Zawadowski – dziewięć wierszy


Bajka o


za siedmioma górami za siedmioma rzekami była sobie ósma
góra a za nią ósma rzeka. nie było tam zamku tylko
blokowisko. rycerze nosili ciemne kaptury i kije
bejsbolowe. królewny piły w bramach tanie piwo 
i czekały a swojego księcia z innej bajki. jednak
za dziewięcioma górami za dziewięcioma rzekami królewicze 
już przestali wierzyć

w bajki.


drabina do nieba


drabina odbita w lustrze jeziora prowadzi w głąb 
jego wnętrza. schodzę po chybotliwych szczeblach 
w poszukiwaniu ukrytego światła. ostrożnie 
żeby nie naruszyć struktury zachodzących na siebie 
kręgów fal. pode mną niebo pełne 

gwiazd. wystarczy zrobić krok.


dzień po


ten obraz chodzi za mną jak kot. ociera się o nogi
mruczy pod nosem jakieś nieznane 
zaklęcia mające odczarować coś
czego się nie da odczarować. słońce wstanie 
i młode koty będą się przeciągać w jego promieniach. do czasu
aż wylenieją a ich sierść spadnie niczym śnieg na ziemię.
w końcu czas przestanie się toczyć po ubitym trakcie 

zwanym życiem. 


Martwy język


martwy język którego ślina niczego już nie zapisuje nie wyprzedza
jest tak suchy jak oko węża na pustyni. z jego skóry 
można tylko szyć historię dla przyszłych archeologów.
pojedyncze łuski nie są w stanie stworzyć niczego. 
jednak to właśnie on prowadzi nas w głąb znaczeń
i chociaż coraz bardziej zapada się w niebyt to jednak ciągle jest

najlepszym łącznikiem pomiędzy dziś a wczoraj.


przejście

okno otwarte na oścież aby łatwiej wyjść 
tylko kilka kroków. później cisza 
i może przebudzenie. na stoliku 
kartka na wiersz. o ile będzie 
na to czas. o ile będzie ktoś we śnie 

kto zechce go przeczytać.


stary sandał

tamten świat nie jest ani lepszy ani gorszy. po prostu jest
inny. kreślę na piasku tropy tych którzy odnaleźli już drogę.
nadpływająca fala przygląda mi się zaskoczona jakby
chciała powiedzieć że jeszcze nie pora i zamazuje znaki.
po chwili powraca i rzeźbi w piachu swoje ścieżki. 
rozgarniam je bosą stopą i moim oczom ukazuje się
stary sandał w którym morze wędrowało

w głąb siebie.


To 

            Ewie

to między nami pulsuje jak krew. od koniuszków palców
poprzez nadgarstki i zakamarki ciała. buduje
przystanie w komorach serca. tam czuje się bezpieczne. 
przenika do płuc i przemienia tlen w oddech. 
krąży w nas każdego dnia krew  tlen 

i to.


wiara w bajki

jestem dzieckiem. siedzę w domu który wciąż rośnie
w mojej pamięci. w ogrodzie białe czapy śniegu 
zasłaniają uszy jabłonkom. zające 
podkradają się przez siatkę i przeglądają
w oknach. mam dziesięć lat i nie myślę o tym co będzie
za pięćdziesiąt. czytam historię potopu według sienkiewicza . 
jeszcze wierzę w andersena i w dobre wróżki
które potrafią naprawić świat jak zepsutą zabawkę.
dorosłem. na fundamentach domu
bawią się inne dzieci starsze od moich wnuków. 

nie potrafię już wierzyć w bajki.


wyobraźnia II

zapytał mnie przyjaciel czym jest wyobraźnia.
zaprowadziłem go na górę i pokazałem 
krzyż a na nim Chrystusa
którego tam nie było. patrzyłem 
jak ukląkł i zaczął się modlić 
do ukrzyżowanego.  tymczasem

Bóg zamachał z sąsiedniego szczytu.




Tadeusz Zawadowski (ur. 1956) – poeta, redaktor, krytyk literacki. Członek Związku Literatów Polskich. Laureat około 250 międzynarodowych i ogólnopolskich konkursów literackich oraz wielu nagród literackich. Jest autorem ponad dwóch tysięcy publikacji w ogólnopolskiej, emigracyjnej i zagranicznej  prasie literackiej. Swoje wiersze i teksty krytyczne publikował w około 250 antologiach literackich. Były tłumaczone na języki: rosyjski, łotewski, chorwacki, bośniacki, serbski, słoweński, macedoński, grecki, włoski, hiszpański i angielski. Wydał 18 tomów poetyckich, w tym ostatnio: raport z czasów zarazy (2021) i ptaki spadające w niebo. Mieszka w Zduńskiej Woli.

Comentarios


bottom of page